Het grote Ghostblogdebat
Vorige week vond er een interessant debat plaats in de Amerikaanse blogosphere. Het ging weer eens over een ghostbloggen. Een onderwerp dat vaak aangesneden wordt, zowel op blogs als in de praktijk. Ghostwriten gebeurt volop. We vinden het inmiddels volkomen normaal dat Jaap de Groot de columns van Johan Cruijff schrijft in de Telegraaf. Maar ghostbloggen? Dat voelt bij voorbaat al verkeerd. Toch wordt de vraag in de praktijk vaker gesteld dan me lief is. Ik kom dan niet weg met het antwoord: ,,Daar doen wij in social media niet aan” Ik moet dan met iets beters komen. Met een alternatief, want dat verhaal moet toch verteld worden. Of móet je idealistisch zijn?
Maandagochtend had ik met Jody een tamelijk felle discussie over ghostbloggen. Waar we het al snel over eens waren is dat je geen compleet persoonlijk social media portfolio voor een persoon gaat bijhouden. Als je daar achter zou komen dan voel je je als volger toch wel snel in de maling genomen. Maar dan kom je in aanraking met je klant die weinig tijd heeft, niet goed kan schrijven en al helemaal niet weet hoe een CMS werkt. Maar wat doen? Je klant heeft immers wél een interessant verhaal te vertellen. Het zou toch zonde zijn dat het verhaal niet verteld wordt.
Ik geef toe, ik was in de discussie veel minder principieel dan Jody. In principe vind ik dat Jody gelijk heeft. Maar in feite heb je er weinig aan. Je moet een klant helpen en er moet brood op de plank. Mijn klant de les lezen over hoe het hoort in social media, levert me ook maar weinig op. Er is vast een manier…Als je een blog echt belangrijk vindt als persoon of organisatie, zo stelde Jody, dan maak je er maar tijd voor. Ik stribbelde tegen. Want schrijven is een vak, en ook het samenstellen van een goed audiofragment of een leuke video is een vak en kost tijd, geld etcetera.
Uiteindelijk werden we het meer eens dan dat aan het begin van onze discussie leek. Ik zou zelf ook niet kiezen voor een vorm waarbij je liegt over de afzender. Als jij denkt dat je nu een blog van Jos Govaart leest, dan moet dat blog ook van mij zijn. Maar stel nu dat ik mijn hand breek en niet kan typen. En ik heb toch een verhaal dat verteld moet worden, dan kan Jody mij prima interviewen en een mooie weergave van dat gesprek maken. Volledig transparant. Waarbij Jody uitlegt dat mijn hand me niet toestaat om te typen. Zo kan dat ook bij een CEO die écht te weinig tijd heeft om te bloggen maar wel een interessant verhaal te vertellen heeft.
Maar pas nadat de meest authentieke opties al onderzocht zijn. Is zo’n CEO een enthousiaste verteller? Zet een camera neer en laat hem tien minuten voor de camera praten. Laat hem wellicht vragen van lezers voor de camera beantwoorden. Denk eens aan audio. Wees creatief!
Zijn die opties ook allemaal lastig. Dan is “ghostbloggen” een optie. Maar dan wel met een spook die zichzelf kenbaar maakt. Hoe “Ghost” is dát dan nog. valt best mee, toch?
Ik ben vooral benieuwd naar jouw mening. En vooral een mening van mensen die tegen dit soort praktijksituaties aanlopen. Wat heb je (niet) gedaan? Ik had het bij de intro over het debat in de Amerikaanse blogosphere. Hieronder zie je de belangrijkste bronnen van dat debat.
Mitch Joel is tegen ghostbloggen: Ghost Blogging and Last Rites
Mark Schaeffer vindt dat we niet zo idealistisch moeten doen.
Vervolgens gaan de heren met elkaar in debat in een aflevering van Six Pixels of Seperation.
Gini Dietrich blogt er vervolgens ook over. Zij runt duidelijk een bureau en kiest voor een middle of the road benadering die zij ook toelicht in de aflevering van Inside PR van vorige week.
